Renesansowy portal zamkowy flankują pilastry zdobione ornamentem kandelabrowym z wplecionymi herbami. Po stronie lewej, herb kanclerza księstwa świdnicko – jaworskiego dr. Franza Grimma, a po prawej jego małżonki. Tarcze zwrócone są ku sobie w ukłonie heraldycznym ukazując relacje miedzy osobami je reprezentującymi. Dwa maszkarony o męskich rysach w podstawie pilastra, a także nad gzymsem sugerują, iż herb z głową jelenia należy do mężczyzny – dr. Grimma. Natomiast herb z polem dzielonym w pas do jego żony, co również zostało podkreślone dwoma maszkaronami ale o kobiecych rysach.
Osobliwe krasnale to elementy dekoracji kamienicy „Morys Ruh” przy ul. Muzealnej 4. Wybudowanej w 1892 r. przez inżyniera - wiertnika Carla Morisa. Dekoracja całego obiektu nawiązuje do tematyki górniczej. Na elewacjach można odnaleźć motywy z godła górniczego: żelazko i pyrlik, a także całopostaciowe przedstawienie sztygara w pełnym umundurowaniu. Postacie krasnali ze szczytu elewacji południowej są uosobieniem baśniowych istot opiekuńczych, które miały za zadanie ostrzec górnika przed niebezpieczeństwem, jak i pomóc mu w pilnowaniu oraz pomnażaniu majątku. Kamienica początkowo pełniła funkcje mieszkalne, następnie była siedzibą Muzeum Miejskiego (stąd nazwa ulicy – Muzealna), a po II wojnie światowej istniały tam pomieszczenia I Liceum Ogólnokształcącego (sale lekcyjne oraz internat). Obecnie w rękach prywatnych.
W bogato dekorowanej niszy całopostaciowa rzeźba przedstawiająca sztygara w pełnym umundurowaniu nawiązująca do profesji pierwszego właściciela kamienicy Carla Morisa. Kamienica „Morys Ruh” wzniesiona w roku 1892 ukazuje ambicje Morisa w pokazaniu swego bogactwa, z zaznaczeniem pozycji jaką zajmuje w społeczeństwie. Kamienica początkowo pełniła funkcje mieszkalne, następnie była siedzibą Muzeum Miejskiego (stąd nazwa ulicy – Muzealna), a po II wojnie światowej istniały tam pomieszczenia I Liceum Ogólnokształcącego (sale lekcyjne oraz internat). Obecnie w rękach prywatnych.
Kościół św. Barbary ufundowany został w 1500 roku przez Johana Sachenkircha i jego małżonkę Weronikę. Po bokach wejścia do świątyni znajdują się dwie płaskorzeźby z 1513 r. przedstawiające św. Barbarę i najprawdopodobniej św. Katarzynę. Co do atrybucji pierwszej nie ma wątpliwości. Atrybuty drugiej figury uległy zniszczeniu, pozostała jedynie otwarta księga, która nie jest jednoznacznym symbolem. Święta Barbara ukazana w lekkim kontrapoście opiera się o wieżę, znak jej uciemiężenia. W lewej dłoni trzyma kielich - symbol eucharystii.
Dekoracja północnej ściany kamienicy, powstałej pod koniec XIX wieku, wyróżnia się z pośród trzech pozostałych. Podziały elewacji uległy zachwianiu, brak klasycznej symetrii spowodowane wykorzystaniem różnorodnych detali zdobniczych. Sztukaterie naczółka nad oknem I piętra zyskały formę maszkaronu o antropomorficznych kształtach. Maska otoczona wolutowym ornamentem, w postaci esownic. Do innych ciekawych elementów owej elewacji należą dwa popiersia: męskie i kobiece, o głębokim, plastycznym reliefie, ujęte w owalne medaliony.
Dom „Pod Złota Koroną” powstał na przełomie XVII i XVIII wieku. Wypracowana w tynku, podtrzymywana przez dwa putta korona stanowi motyw przewodni na barokowej elewacji kamienicy. Druga korona tejże kamienicy wykonana z blachy zlokalizowana jest w tympanonie wieńczącym portal. Już w początkach XVII wieku w kamienicy funkcjonowała oberża, gdzie właściciel korzystał tylko z kilku pomieszczeń, a pozostałe były przeznaczone dla gości. Hotel „Pod Złotą Koroną” przetrwał do 1945 r. Skąd wzięła się nazwa kamienicy ?! Nie wiadomo. Być może była związana z „koronowanymi głowami” jakie tu gościły. Przebywały tu takie osoby jak: Johann Georg von Hohenzollern, Carl Hannibal von Dohn, Fryderyk Wilhelm IV, Wilhelm I, Fryderyk III oraz Helmuth von Moltke.
Wolnostojący budynek powstał pod koniec XIX wieku. Widnieje już na planach miejskich z 1895r. Zaś na planie z 1909 roku wydawnictwa Georga Briegera ze Świdnicy obiekt jest oznaczony jako Kreis – Spark ( w opisie mapy – Spartaffe Kreis) co można przetłumaczyć jako Kasa Oszczędnościowa. W kluczu otworu okiennego przedstawiono lwa trzymającego w paszczy obręcz imitując kołatkę. Wizerunek zwierzęcia pełni funkcję opiekuńczą. Apotropaiczny charakter dekoracji nawiązywał do roli jaką miała spełniać kamienica.
Około 1925 roku XIX - wieczna kamienica uległa modernizacji. W narożniku, tuż pod wykuszem, w partii przyziemia zorganizowano główne wejście do wnętrza lokalu (obecnie znajduje się tu apteka). Obie elewacje narożnej kamienicy otrzymały symetrycznie rozmieszczone prostokątne plakiety, w celu zaakcentowania nowego wejścia. Ulokowane w polach podokiennych I piętra neobarokowe kartusze ozdobiono ornamentem rollwerkowym. W dolnej partii umieszczono maszkarony, a po obu stronach usytuowano postacie trzymające atrybuty: handlu, wiedzy, transportu oraz pracy.
Kamień graniczny wykonany z piaskowca z wyrytymi inicjałami FR oraz numerem 59a, który jako jeden z wielu wyznaczał granicę twierdzy fryderycjańskiej w Świdnicy. Twierdzę zbudowano w latach 1747-1762 na polecenie króla Prus Fryderyka II Wielkiego. Kamień 59a usytuowany jest przy wejściu do Parku Młodzieżowego przy ul. Komunardów. Każdy słupek miał nadany numer co umożliwiało precyzyjne lokalizowanie odcinków twierdzy. Inicjały FR oznaczać mogły „Fridericus Rex” – Fryderyk Król lub „Festungs Rayon”- rejon twierdzy. Po zwycięstwie Prus Świdnicę ogłoszono miastem wolnym i od 1 maja 1867 r. rozpoczęto rozbiórkę fortyfikacji.
Okazała kamienica powstawała etapami na przełomie lat 1875/1876. Ulica Fredrichstraβe, przy której była zlokalizowana, była wykorzystywana ze względu na swą szerokość do celów reprezentacyjnych np. parad czy przemarszów wojska. 8 września 1906 roku ulicę przemierzał sam cesarz Niemiec Wilhelm II Hohenzollern kiedy to przyjechała do Świdnicy. Kamienica wraz z „przyklejonym” budynkiem o adresie Kolejowa 21 tworzą zwartą zabudowę. Nad gmachem góruje pełnoplastyczna rzeźba przedstawiająca mitologiczną, uskrzydloną boginię zwycięstwa – Nike.
Kamienica powstała pod koniec XIX wieku tuż przy przejeździe kolejowy. W tej narożnej kamienicy dawniej znajdowała się popularna kawiarnia i restauracja o nazwie: „Kaiser Wilhelm”. Wnęki nadokiennej arkady IV kondygnacji ozdobiono płaskorzeźbioną głową Meduzy. Otoczono je wieńcem owocowo - laurowym. Według mitologii Meduza to najmłodsza siostra z trzech gorgon, jej głowę zamiast włosów okalały wijące się węże. W tondach przedstawiono również głowę mitologicznej bogini Ateny i herosa Perseusza. Wszystkie te trzy postacie łączy mit o pokonaniu Meduzy przez Perseusza, dzięki pomocy Ateny.
Kamienica powstała pod koniec XIX wieku, kilka lat później podwyższona i przebudowana. Secesyjną elewację z 1907 roku ozdobiono symetrycznie rozmieszczonymi figurami Hermesa – boga handlu i Uranii – jednej z dziewięciu muz, patronującej astronomii i geometrii. Hermes został przedstawiony w skrzydlatym kapeluszu, w prawej dłoni podtrzymuje kaduceusz, w lewej wypchaną sakiewkę. Urania w prawej, zgiętej w łokciu ręce, trzyma cyrkiel. W lewej zaś podtrzymuje tarczę z wyrytymi geometrycznymi kształtami. Figury względem siebie zostały zakomponowane symetrycznie, nic nie zaburza harmonii.