Motyw stylizowanej głowy kobiecej zdobi rozetę z prześwitem, wpisaną w wieloboczną niszę. Dodatkowo ozdobiona splecionymi gałązkami laurowymi oraz rozetkami w czterech narożnikach. Rozetę umieszczono tuż nad klasycystycznym portalem XIX - wiecznej kamienicy. Na wysuniętym przed lico elewacji ryzalicie, występują klasyczne podziały, przy użyciu typowych motywów: pilastrów i boni. Na kamienicy można zauważyć najbardziej charakterystyczne motywy masońskie: cyrkiel i węgielnicę – symbole wolnomularskie.
W niszach I kondygnacji budynku z XIX wieku przedstawiono figury dwóch z dziewięciu muz olimpijskich, córek Zeusa i Mnemosyne. Każda z muz opiekowała się konkretną dziedziną poezji, sztuki oraz nauki. Z lewej strony przedstawiono Terpsychorę – muzę tańca i śpiewu, która w prawej ręce trzyma lirę, a w lewej trójkątny plektron do szarpania strun. Z prawej strony Kalliope – muza poezji, która trzyma w prawej ręce rylec, a w lewej tabliczkę. Muzy ustawione są w lekkim kontrapoście z wieńcem laurowym na głowie.
Dzielnic willowych w Świdnicy było w tym czasie niewiele. Wzniesiona w XIX wieku owa willa fabrykancka powstał przy głównej ulicy wylotowej w kierunku Strzegomia. Początkowo firma Hermanna Diettricha „Pianofabrik” wytwarzająca pianina znajdowała się przy ul. Kazimierza Pułaskiego 44, następnie w kilku różnych miejscach w mieście. Około roku 1893 swoją siedzibę Diettrich ulokował w budynku przy Sikorskiego 11. Prostokątne aedicule II kondygnacji ozdobiono ornamentem roślinnym w formie girlandy splecionej z kwiatów, owoców i wstążek.
Willa o neorenesansowych charakterze powstała pod koniec XIX wieku. W aediculi II kondygnacji willi umieszczono rzeźbę bogini Fortuny podtrzymującej róg obfitości, symbol bogactwa, szczęścia i dostatku. Fortuna to bogini z mitologii rzymskiej, która kieruje ludzkim losem. Figura zakomponowana na kształt litery S, co nadaje jej subtelny i finezyjny charakter, jakby została uchwycona w ruchu. Brukowanie ulicy, w kierunku której zwrócona jest północna elewacja willi, zakończono 7 października 1929 roku.
W niszy nad późnorenesansowym portalem umieszczono pozłacaną figurkę mieszczanina z I ćwierci XIX wieku. Mężczyzna ubrany jest w strój z epoki biedermeier. Kamienica już w XVII wieku nosi miano „Pod Złotym Chłopkiem”. Jej nazwa wywodzi się ze wzmianek historycznych i legendy o chciwym rajcy. W 1613 roku kamienicę zakupił doktor Heinrich Kunitz, ojciec słynnej astronom Marii Kunitz. Wówczas kamienica stała się centrum życia naukowego Świdnicy. Kunitz w swym domu gościł wielu znamienitych gości, np. dowódcę wojsk cesarskich Albrechta von Wallensteina.
Okazały budynek powstał pod koniec XIX wieku, w willowej dzielnicy; założonej częściowo na gruntach pofortecznych, a częściowo po parcelacji prywatnego folwarku Waltera Geislera w południowo – zachodniej części miasta. Obecnie w willi znajduje się Hotel Red Baron, o nazwie inspirowanej asem lotnictwa Manfredem von Richthofenem. Powyżej arkadowego wejścia do willi, nad oknami II kondygnacji przedstawiono na trzech polach o półokrągłym wykroju kompilację motywu putta i fantastycznej dwuogoniastej syreny.
Kamienica powstała pod koniec XIX wieku. Jej mury wzniesiono na obszarze dawnego klasztoru franciszkanów z kościołem pw. Najświętszej Marii Panny. Po wcześniejszych katastrofach, pozostałości po zabudowie kościelnej wyburzono. W latach 1852 – 1854 rozpoczęto wznosić gmach ewangelickiego gimnazjum. „Przyklejona” zachodnią ścianą, do dawnego gimnazjum, kamienica otrzymała szeroką, czterokondygnacyjną fasadę. Przestrzeń między oknami na I piętrze, do końca lat 60 zdobiła rzeźba kotwicy. Obecnie w tym miejscu ulokowano zdeformowane męskie popiersie.
Stado dzików na skwerze przy ul. Franciszkańskiej wykonane przez wrocławskiego artystę Grzegorza Łagowskiego według projektu Aleksandra Mazija. Ustawiony 25 kwietnia 2014 r. odlew z brązu przedstawia dorosłego dzika (102 cm. wys.) i pięć małych warchlaczków skupionych wokół kufra w otoczeniu książek. W skrzyni z wizerunkiem herbu miasta umieszczono pamiątki ze współczesnej Świdnicy, które zostaną otwarte za 100 lat. Rzeźba ma wymiary 160 x 406 cm i waży ponad tonę ( ok. 1200 kg.). Podobno potarcie odyńca za ucho przynosi szczęście.
Antropomorficzna maska została ulokowana na wolutowych konsolach pilastrów, wpisanych w barokowy portal wejścia głównego Pałacu Cystersów Krzeszowskich. Cechy stylistyczne dekoracji portalu wskazują na autorstwo świdnickiego rzeźbiarza Georga Leonarda Webera. Maszkarony przepełnione barokową ekspresją z mocno podkreślonymi rysami twarzy, stają się strażnikami wejścia do budynku. Ościeże, łuk archiwolty oraz nadłucza zdobi płytki relief w piaskowcu, o motywach suchego akantu. Fundatorem budowy pałacu w latach 1723 - 1725 był czterdziesty drugi opat krzeszowski Dominik Geyer. Około roku 1950 w kluczu portalu wykuto relief przedstawiający orła piastowskiego.
Klucz portalu Pałacu Cystersów Krzeszowskich zdobi wykuty w piaskowcu około 1950 roku wizerunek orła piastowskiego w układzie heraldycznym. Przedstawienie to funkcjonuje jako herb śląskiej linii Piastów. Dokumenty źródłowe wspominają o zawieszeniu dwóch herbów, tuż przed rokiem 1726 : herbu zakonu cystersów oraz herbu opata cysterskiego Dominika Geyera. Nie wiadomo, w którym momencie usunięto herby z klucza w portalu. Płaskorzeźba orła powstała w czasie kiedy w budynku funkcjonowała od 1945 roku szkoła kamieniarska.
Cztery całopostaciowe, wykonane z piaskowca figury przedstawiają zawody związane z procesem wydawniczym. Postacie w dłoniach trzymają przedmioty, które były wykorzystywane w codziennej pracy na danym stanowisku w wydawnictwie. Usytuowano je w centralnej części, tuż nad głównym wejściem do modernistycznego budynku. Dawniej mieściła się tu siedziba drukarni i wydawnictwa Berglandhause. W latach 1919 – 1935 wydawnictwo publikowało gazetę codzienną „Mittelschlesische Zeitung” (Gazeta Środkowośląska). Kamienica została wzniesiona w 1927 roku.
Grobowiec rodziny Möller z początku XX wieku posiada trójdzielną kompozycję. Oś środkowa została zaakcentowana rzeźbą w formie żołnierskiego hełmu. To wojskowe nakrycie głowy było wzorowane na Stahlhelm – niemieckim hełmie wz.16, wprowadzonym do użytku w 1916 roku. Militarny akcent na nagrobku nawoływał do pamięci o zasłużonych zmarłych. W grobowcu pochowani zostali Heinz Möller ( ur. 19 Kwietnia 1898 r. , zm. 6 marca 1916 r.) oraz radca sanitarny dr. med. Hans Möller (ur. 19 sierpnia 1865 r., zm. 28 września 1939 r.).