Nagrobek z XIX wieku w formie kolumny był częstym motyw symbolizującym kruchość życia i przemijalność rzeczy. Kanelowana kolumna z inskrypcją została usytuowana na postumencie ozdobionym festonami. Kolumna uległa uszkodzeniu w górnych partiach, przez co niektóre napisy są nieczytelne. Z ocalałych napisów można odczytać daty: 1766 oraz 20 październik 1813. Tekst wspomina także postać Johanna Gottlieba Springera oraz kobietę o imieniu Eleonora. Inskrypcja kończy się słowami: [„Ruhe ihre sthete”] (co można tłumaczyć jako: „Spoczywaj wśród gwiazd”).
Nagrobek w kształcie krzyża, na ramionach którego zawieszono różaną szarfę, znajduje się na terenie ewangelickiego cmentarza przy Kościele Pokoju. Całość wykonana z piaskowca z centralnie umieszczoną, nieco zatartą datą urodzenia i śmierci Heinricha Schuberta. Autora licznych prac z zakresu historii Świdnicy. Jego największym dziełem jest napisana historia Świdnicy, wydana w 1912 roku, pod tytułem: „Bilder aus der Geschichte der Stadt Schweidnitz”. Urodzony 6 listopada 1839 roku w Wińsku, przeżywszy osiemdziesiąt jeden lat, zmarł 26 marca 1920 roku.
Jedna z trzech waz wieńczących główną bramę prowadzącą na teren cmentarza wokół Kościoła Pokoju. Waza wykonana z piaskowca, ozdobiona motywem główki anielskiej oraz liści akantu. Na bramie, w owalnej ramie umieszczono inskrypcję: „Przez łaskę Bożą i pod ochroną Karola VI, ta brama, która prowadzi do ewangelickiego kościoła Świętej Trójcy, została wzniesiona w roku Zbawiciela 1730”. Podczas renowacji bramy w 2012 roku pod tablicą inskrypcyjną znaleziono kartkę z zapiskami ks. Johannesa Schultza. Proboszcz chciał poinformować o dramatycznych wydarzeniach z 30 kwietnia 1945 roku, kiedy to ową tablicę fundacyjną chciano usunąć siłą.
W żagielkach portalu z drugiej dekady XVII wieku przedstawione zostały putta z symbolami śmierci – czaszką oraz klepsydrą. Vanitatywne atrybuty aniołków przypominają o kruchości życia i przemijalności świata. Całości dopełnia łacińska inskrypcja na fryzie: [„Janua sinceris ego nunqua clandoramicis Olorem semper clausa subire veto”] („Przed przyjacielem drzwi te nie powinny być nigdy zamknięte, lecz raczej przed wrogiem”). Tematyka zawarta w programie ideowym portalu ukazuje początki stylu barokowego.
Epitafium kupca Johanna Heinricha Englera i jego małżonki Anny Kathariny z domu Valer powstało w I poł. XVIII wieku. Wypełnione całą paletą barokowych ornamentów, flankowane jest parą pulchnych aniołków. Jedno z putt trzyma otwartą księgę oraz gorejące serce – symbol bożej miłości do człowieka. Początkowo epitafium było wmurowane w ścianę zewnętrzną Kościoła Pokoju, obecnie po przeprowadzonej w 2008 roku konserwacji, odnowiona płyta nie powróciła na swoje miejsce tylko została ustawiona na postumencie tuż przed licem elewacji, tak jak pozostałe.
Sztucer rynny dachowej barokowej świątyni, ozdobiony jest od lica maszkaronem o zoomorficznej formie. Maszkarony już od średniowiecza przybierały różnorodne, fantastyczne oblicza. Ten z Kościoła Pokoju pomimo nienaturalnych kształtów przywołuje skojarzenia ze stworzeniem wodnym, co jest adekwatne do funkcji jaką pełnił – odprowadzanie wody opadowej z rynny do rury spustowej. Blaszany motyw zdobniczy rynny został powtórzony w kilku miejscach wokół drewnianej ewangelickiej świątyni powstałej w latach 1656 - 1657.
Narożna sterczyna ogrodzenia kwatery cmentarnej wykonana z metalu, została zwieńczona spiralną formą. Ażurowe ogrodzenie zostało stworzone z modułów o dekoracji wolutowo – roślinnej. Metalowe ogrodzenie okala jedną z kwater na terenie ewangelickiego cmentarza wokół Kościoła Pokoju. Teren wokół świątyni został ogrodzony murem w latach 1707 – 1710. Powstały tu cmentarz został utworzony decyzją cesarza Ferdynanda III i funkcjonował od 1654 roku. Ostatnią osobą pochowaną, na cmentarzu był niemiecki proboszcz Herbet Rutz, w 1957 roku.
W niszy międzyokiennej I piętra ustawiono na postumencie drewnianą rzeźbę murzyna w plemiennym stroju, wykonanym z metalowych elementów. Powszechne zainteresowanie wszelaką egzotyką nasiliło się pod koniec XIX wieku. W mieście powstało kilka sklepów kolonialnych, do których sprowadzano nietypowe towary. Na parterze kamienicy funkcjonował „Zajazd Pod Murzynem” (Gasthof zum Mohren). Podobny figuralny motyw zdobniczy występuje na elewacjach kamienic takich miast jak: Jelenia Góra, Wrocław czy Kraków.
Elewacja pokryta cegłą klinkierową posiada bogatą dekorację sztukatorską z 1895 roku. Cała paleta neobarokowych ornamentów otacza popiersie kobiety o egzotycznej urodzie. Popiersie jak i osadzona w niszy drewniana figurka murzyna stanowi nawiązanie do istniejącego tu dawniej „Zajazdu pod Murzynem” (Gasthof zum Mohren). W swojej ofercie posiadał noclegi i śniadania, a także „bürgerlichen Mittagstisch” (burżuazyjny lunch) polecany lokalnej jak i obcej społeczności. Przedmieście Kościelne jak i gospody znajdujące się na nim, były częstym celem pieszych wędrówek mieszkańców miasta. Od 1834 r. tereny poforteczne przekształcano w promenady, które pełniły funkcje rekreacyjno – wypoczynkową.
Na szczycie wieżyczki kamienicy, krytej dachówką, umieszczono blaszany wiatrowskaz. Przybrał on formę koguta otoczonego wielokątną ramą. Kamienica powstała w XIX wieku, a już na początku XX wieku nastąpiła przebudowa (dokładnie przebudowa nastąpiła między 8 września 1906, a 1909 rokiem). W tym czasie budynek otrzymał elewację o secesyjnym charakterze, został podwyższony i zwieńczony wieżyczką z wiatrowskazem. Na parterze narożnej kamienicy funkcjonował sklep z wyrobami tytoniowymi Fridricha Wilde.
Górująca nad gmachem II Liceum wieżyczka zwieńczona jest wiatrowskazem. Przybrał on formę iglicy z elementami ornamentu floralnego oraz strzałą wskazującą kierunek wiatru. 12 października 1903 roku oddano do użytku żeńską szkołę ewangelicką. Następnie 6 kwietnia 1932 oddano do użytku prostopadłe skrzydło dobudowane do wcześniejszego gmachu. Szkoła zostaje przeorganizowana, główne wejście zostaje umieszczone w nowym skrzydle. Po rozbudowie szkoła otrzymuje nazwę: Pestalozzischule. 1 września 1949 roku otworzono świecką placówkę „Towarzystwa Przyjaciół Dzieci”, którą na początku lat 50 przekształcono na Szkołę Ogólnokształcącą.
Ażurowe, wykonane z metalu zwieńczenie narożnego wykusza domu ozdobione jest wiatrowskazem w formie chorągiewki z datą 1898. Secesyjny dom o nietypowej kompozycji posiada nieregularną linię dachu. Dach wielopołaciowy jest poprzetykany lukarnami oraz szczytami. Na południowej elewacji domu, od strony al. Niepodległości, umieszczono portal z wejściem głównym. Tuż nad nim, wznosi się drewniany wykusz zakończony balkonem. III kondygnacja utrzymana w stylistyce muru pruskiego z dekorowanymi elementami snycerki.